Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32725473
Odwiedzeń: 14997128
Unikalnych: 13963759

Opowiadania Fantasy - Spisek

powinienem ci to mówić. Ale skoro nalegasz- powiem. Może w ten sposób wybiję ci myśl o niej z głowy. Ojciec tej dziewczyny jest Aralczykiem.
- A co to ma do rzeczy?!- zdenerwował się Keram.
- Ty naprawdę nic nie rozumiesz? On nie chciał mieć za zięcia barbarzyńskiego Arghańczyka.- odparł mu spokojnie Łachim.
- Jak poznał, że jestem Arghańczykiem?- zdziwił się młodzik.
- To proste, chociażby po ubraniu. Na oko widać kto jest skąd.- odpowiedział brodacz zdziwiony niewiedzą swego bratanka. Widząc smutek w jego oczach Łachim postanowił na razie nic już nie mówić na ten temat by nie rozdrapywać rany w sercu swego bratanka. Mimo różnicy wieku rozumiał co czuje ten młodzik, a to dlatego, że sam przeżył podobną przygodę dawno temu. Było

to w czasach, kiedy on sam był w wieku Kerama, a Aralia dopiero podbijała sąsiadujące z nią plemiona. Jemu także odmówiono ręki pięknej Aralki, tylko dlatego, że jej ojciec tak jak wszyscy Aralczycy (niech ich ziemia pochłonie) nie cierpiał Argharty…

Długo tak jechali, Keram rozpaczał w ciszy po utracie pięknej Anowi, a brodacz z rozrzewnieniem wspominał swoje młode lata. Obaj tak się rozmarzyli, że nie zauważyli nawet mijanego patrolu strzegących wjazdu do miasta żołnierzy. Jadący za nimi myśleli, że zaprzestano kontroli i mogą spokojnie jechać. Dopiero krzyki i wrzaski żołnierzy wyrwały Łachima i Kerama z zamyślenia i zobaczyli srogie miny goniących ich wozy żołnierzy. Kiedy wreszcie brodacz zatrzymał wóz, by strażnicy mogli ich dogonić podszedł do niego zadyszany dowódca straży i zapytał podejrzliwie:
- Co to znaczy?! Uciekasz przed kontrolą? Masz coś do ukrycia?
Na co spokojnie odparł mu brodacz:
- Wybaczcie, ale nie zauważyłem patrolu i dopiero wasze krzyki dały mi do zrozumienia, że się zagapiłem.
- A cóż to Arghańczyku, rycerzy Jego Wysokości nie poznajesz?- spytał zirytowany żołnierz.
- Tak się zamyśliłem, że nie poznałem.- odrzekł szczerze Łachim.
- Czy wy ze mnie durnia robicie?! Czy my jesteśmy mrówki, że można nas nie zauważyć!!- krzyczał wściekle dowódca.
W tym momencie wtrącił się Keram, bo pomyślał, że jeśli jego wuj dalej będzie tak rozmawiał z tym żołnierzem to lada chwila wlepią im parę kijów, a tego wolałby uniknąć. To myśląc powiedział usprawiedliwiającym tonem:
- Mój wuj chciał przez to powiedzieć, że macie takie piękne stroje, że pomylił was ze szlachcicami jeżdżącymi do miasta.
- Już dobrze.- powiedział ugodowo nieco już rozbawiony dowódca. – Pokażcie co wieziecie.
Na te słowa Keram raźnie zeskoczył z kozła, na którym siedział, podszedł od tyłu wozu, podniósł płachtę zasłaniającą wnętrze i zaczął wyliczać:
- W dalej>>