Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32625228
Odwiedzeń: 14997030
Unikalnych: 13963634

Legendy i Baśnie - Stenka – korsarka

sobie miejsca. Błąkał się cały czas po skromnej izbie, aż w końcu wyszedł i wypłynął w morze. Od tej pory nikt już go nie widział ani o nim nie słyszał.

Jednak nawet gdyby ojciec czekał na nią z otwartymi ramionami, Stenka nie wyobrażała sobie, by mogła wrócić do domu. Kiedy skończyła rozpaczać nad swoim losem, postanowiła zemścić się za krzywdy wyrządzone zarówno jej, jak i za swojego ojca. Zmówiła się z giermkiem książęcym, który był w niej zakochany do szaleństwa. Nocą, razem, zabili Kiedrzyna, a potem uciekli w niedostępne bory wolińskie, na drugi brzeg rzeki Dźwiny.

Ich kryjówka stała się wyspa na Jeziorze Gardno. Nie mogli wybrać miejsca, w którym byliby bezpieczniejsi. Jezioro bowiem było położone blisko morza, ale na

wzniesieniu. Uważane było bowiem za zaczarowane uroczysko, miejsce kultu Światowita. Samo jezioro miało dziwny kształt, który najbardziej przypomniał gwiazdę. Ponad to, ze wszystkich stron było one otoczone puszcza, toteż ludzie po prostu bali zapuszczać się w jego pobliże i omijali je z daleka.

Niedługo po ucieczce Stenki i giermka po wybrzeżu rozniosła się wieść, że grupa korsarzy napada na statki kupieckie, zarówno te pomorskie, jak i szwedzkie i duńskie. Ponoć rabowali, co się dało, nie zostawiając nikogo przy życiu. Pogłoska głosiła, że banda liczy ponad dwustu ludzi, a ich przywódcą jest jasnowłosa dziewczyna o imieniu Stenka. Część swoich łupów piraci mieli ponoć rozdawać wśród ubogich i potrzebujących ludzi.

Nic księciu nie dało rozsyłanie wszędzie swoich rycerzy, nic nie dały wysokie nagrody za głowę herszta bandy. Nikt nie umiał odnaleźć kryjówki, w której korsarze się ukrywali.

Pewnej letniej nocy wartownik dał Stence znać, że na horyzoncie widać jakiś statek. Dziewczyna rozkazała zapalić na plaży wielkie ognisko i patrzeć, gdzie popłynie. Wkrótce przekazano jej wiadomość, że statek kieruje się wprost na ognisko. Wtedy rozkazała czekać, aż okręt wpadnie na skały, mieć w pogotowiu łodzie i czekać do ataku na znak, którym miała być pochodnia rzucona z urwiska w morze.

Dopiero, gdy statek wpadł na skały, załoga zorientował się, że została wciągnięta w pułapkę. Nagle zobaczyli błysk ognia, pochodnię, którą rzuciła Stenka. Korsarze natychmiast rzucili się do ataku. Nie oszczędzili nikogo. Zabijali każdego, kogo napotkali. Tylko jednemu kuchcikowi udało się umknąć.

Rabowanie i przeniesienie łupu na wyspę zajęło im całą noc. Rano rozpadał się deszcz, i po nocnych wydarzeniach nie pozostał żaden ślad, poza zrujnowanym dwumasztowcem. Piraci cieszyli się i świętowali przez kilka dni. Stenka połowę łupu, która przysługiwała jej jako hersztowi, kazała rozdać okolicznym wieśniakom. Nikt dalej>>