Niewidzialny Uniwersytet


[Zbrojownia]


Noże i sztylety

[blok]Nóż i sztylet
Nóż... jedno z najstarszych, najporęczniejszych i najczęściej używanych (do różnych celów) narzędzi, jakie stworzyli ludzie... Wymarzona broń dla skrytobójców - mały i dyskretny. Sztylet łatwo schować w rękawie, zawiesić na szyi, czy przykleić do pleców. Umiejętne trzymany w ręce może nawet pozostać niezauważony. Często używany jest przy rzucaniu, a dobrze wyszkolony człowiek potrafi trafić nim w monetę z odległości 6 - 7 metrów. Do sztyletów zaliczają się także małe nożyki, tzw. Strzałki, które używane są tylko i wyłącznie do miotania. Nie przekraczają one długości palca dorosłego człowieka, a ich średnica to około 7-10 centymetrów. Bronie tego typu nie powodują obrażeń na miarę mieczy, czy toporów, ale są świetnymi nośnikami trucizny, wsączanej do specjalnie przygotowanego rowka na końcu noża. Nawet zwykłe skaleczenie powstałe po zranieniu zatrutym sztyletem może spowodować śmierć w ciągu kilku dni, a nawet kilku godzin. Doświadczony wojownik, potrafi rozbroić sztyletem (tak, właśnie tym zwykłym, rzadko docenianym sztyletem) przeciwnika dzierżącego nawet miecz, wystarczy tylko podejść na tyle blisko, by broń przeciwnika straciła swoją skuteczność, a później szybkie cięcie w brzuch lub gardło i po sprawie. Szybki adept walki nożem potrafi wykonać trzy śmiertelne cięcia, zanim przeciwnik zada jeden cios.
Tak najczęściej wykorzystywane są sztylety w grach cRPG (bo cóż lepszego można włożyć w dłoń złodziejowi?). Chciałabym napisać jednak jeszcze kilka słów na temat sztyletów używanych w czasach, gdy po ziemi chodzili jeszcze rycerze. Otóż każdy taki rycerz, oprócz swego wiernego konia, kopii i miecza przy boku dzierżył sztylet, służący mu do walki wręcz na bliski dystans w wypadku, gdyby jego miecz został wytrącony, bądź strzaskany w walce.
Oto kilka rodzajów sztyletów, używanych najczęściej w średniowieczu :
Puginał wykonany był zazwyczaj w całości z żelaza, czasem trzon był wykonany z innego materiału. Głownia w zależności od typu mogła być płaska w przekroju (np. w baselardzie - patrz rysunek), bądź graniasta (w sztyletach służących wyłącznie do zadawania pchnięć). Głownię od rękojeści oddzielał zazwyczaj niewielki jelec. W popularnym w XIV i XV wieku sztylecie tarczowym rolę jelca spełniała kolista tarczka, identyczna znajdowała się na końcu trzonu rękojeści - razem dawały idealne oparcie dłoni zaciśniętej na rękojeści.
Pierwszy z lewej to baselard (basilard), sztylet wywodzący się z Szwajcari, wziął swą nazwę od miasta Bazylei (kto nie wie gdzie to jest, niech się uczy historii i geografii). Szeroka, obosieczna głownia, zakończona jest charakterystyczną dla tego typu rękojeścią, uformowaną jakby w dużą literę I. Podobnie jak w sztylecie tarczowym zapewniało to dobre oparcie dłoni. Baselard był bardzo popularny w XIV w. i używany szeroko przez przedstawicieli różnych stanów.
Druga w kolejności jest cinquedea, dużych rozmiarów sztylet (można właściwie mówić o małym mieczu) o trójkątnej w kształcie głowni, przy podstawie szerokiej na pięć palców (stąd nazwa tej broni). Rękojeść tego sztyletu była wzorowana na rękojeściach antycznych mieczów greckich, wykładana kością morsa. Jelec był półksiężycowaty, pochylony w dół. Głownia była zwykle pięknie ornamentowana trawieniem, posiadała kilka małych bruzd. Cinquedea była używana głównie we Włoszech od połowy XV do połowy XVI w., przede wszystkim jako broń cywilna.
Następna broń to typowy średniowieczny puginał, właściwie jakby miniatura miecza, z obosieczną, prostą głownią jelcem i głowicą. Ogólnie sztylety noszone były zazwyczaj w pochwie na pasie, przy prawym boku - przeciwnie do miecza. Charakterystyczną odmianą puginału był tzw. puginał nerkowy, a właściwie falliczny, z dwoma charakterystycznymi kulistymi występami u nasady rękojeści zamiast jelca. Ten typ puginału był popularny od XIV do XVI w., również w Polsce - jego wizerunek znajduje się między innymi przy figurze Kazimierza Wielkiego w jego nagrobku na Wawelu.
Ostatnia na rysunku jest mizerykordia - późnośredniowieczny puginał o cienkiej, ostrej głowni której kształt był ściśle związany z użyciem. Mizerykordia używana była do zadawanie ostatecznych, śmiertelnych ciosów na polu walki. W tłumaczeniu na język polski mizerykordia oznacza miłosierdzie a nazwana ją tak głównie z tego powodu, że dobijano nią ciężko rannych jednym, lub dwoma cięciami w szyję.

informacje pobrane ze strony: http://www.man.poznan.pl/~ritter/Html/daggers.html[/blok]##edit_bymozejko 2005-11-22 16:37:38##ed_end##


Autor: 45


Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub wykorzystanie. Więcej informacji można znaleźć w Polityce prywatności.

ZAMKNIJ
Polityka prywatności