Niewidzialny Uniwersytet


[Akademia Nauk]


Proces budowy piramid. Piramida Cheopsa.

[blok]W starożytnym Egipcie przez prawie 3000 lat panowało 30 dynastii faraonów. Podczas panowania 1. i 2. dynastii budowane były niewielkie grobowce o przekroju trapezu, a podstawie prostokąta. Nazywały się one mastaby. Dopiero najwybitniejszy przedstawiciel 3. dynastii, król Dżeser, postanowił zmienić kształt domu na wieczność. Wymyślił on piramidę. Na zlecenie władcy nadworny architekt, wspaniały budowniczy Imhotep postawił w Sakkarze pierwszą piramidę schodkową. Jej wysokość wynosiła 60m i w przeciwieństwie do innych budowli oblicowana była kamieniem. Wokół centralnego obiektu (domu wieczystego) znajdowały się też inne budowle, tj. piramida żony króla i mastaby, wtedy już grobowce urzędników.
Kiedy kolejny władca egipski wstępował na tron, od razu wybierał miejsce, w którym chciał mieć postawiony grobowiec. Działo się tak, gdyż budowa piramid trwała ok. 25-30 lat. Do pracy wzywano chłopów. Pomagali im niewolnicy. Bardzo wielu ludzi musiało działać jednocześnie, by budowla została ukończona w wyznaczonym terminie.
Praca rozpoczynała się od przygotowania w kamieniołomach wielkich, kamiennych bloków. W tym celu posługiwano się prymitywnymi narzędziami: dłutami i piłami miedzianymi oraz młotami drewnianymi. Bloki obrabiano i gładzono ostrym piaskiem na miejscu budowy. Wykucie bloku pochłaniało mnóstwo czasu: aby odłupać słup o długości 40m 400-stu kamieniarzy pracowało 15-naście miesięcy. Gotowe bloki skalne wkładano na płozy i ciągnięto na brzeg nilu. Tam, załadowane na łódź, były przewożone do miejsca budowy i wyładowywane. Ponieważ nie znano żadnych urządzeń do podnoszenia ciężarów, przy brzegu Nilu usypywano nasyp, po którym wciągano materiały budowlane. Kiedy prace ukończono, nasyp usuwano.
Według archeologów były dwie metody budowy piramid. Pierwsza z nich nosiła nazwę metoda długiej rampy. Po ukończeniu dolnej warstwy grobowca, z jednej strony budowano pochyłą ziemną rampę. Ludzie ciągnęli bloki w górę po tej pochylni, która w miarę postępu prac stawała się coraz wyższa, aż w końcu sięgała szczytu. Następnie, poczynając od samego wierzchołka, wykonywano kamienne oblicowanie i stopniowo rozbierano rampę, aż obudowa piramidy sięgnęła poziomu ziemi. Za czasów panowania 4. dynastii faraonów zaczęto robić oblicowanie z wapienia. Po oblicowaniu piramidy stawały się gładkie. Wapień odbijając światło nadawał piramidzie „boski” wygląd. Druga sposób budowy, metoda spiralnej rampy, wyznawany jest przez mniejszość naukowców. Według ich twierdzenia wokół piramidy wiła się, stopniowo coraz wyżej, spiralna rampa. Archeolodzy ci utrzymują, że długa rampa wymagałaby zbyt wielu materiału i sama w sobie byłaby ogromną budowlą.
Największe piramidy na świecie znajdują się w Gizie. Należały one do trzech władców z 4. dynastii: Cheopsa, Chefrena i Mykerynosa. Każda z piramid stanowi centrum kompleksu pogrzebowego, w skład którego wchodzi kilka mastab oraz dwie świątynie połączone drogą na nasypie. Najwyższą z trzech „kolosów” jest piramida Cheopsa, uznana za jeden z siedmiu cudów świata. Pierwotnie wznosiła się na wysokość 146,6 m. Teraz brakuje jej wierzchołka. Jest ona tak wielka, że w jej wnętrzu mogłyby się zmieścić jednocześnie Westminster Abbey i katedra Św. Pawła, rzymska bazylika Św. Piotra oraz katedry z Florencji i Mediolanu. Do budowy tej masywnej konstrukcji użyto ok. 2,5 mln kamiennych bloków ważących średnio po 2,5 tony. Zostały one ułożone bez zaprawy, a mimo to dopasowane są tak ściśle, że egiptolog Flinders Petrie (1853-1942) stwierdził, iż w spoiny nie da się wsunąć „igły, ani nawet włosa”.
Budowa piramidy Cheopsa zajęła ok. 30 lat. Wymagała ona transportu milionów ton materiału oraz sprawnej organizacji pracy ok. 100 tys. ludzi. Większość bloków wykonywano na miejscu w kamieniołomach, lecz wapień użyty do oblicowania musiał być przewożony z oddalonej o 13 km miejscowości Tura położonej na wschodnim brzegu Nilu. Różowy granit, z którego zrobiono komorę grobową, pochodzi z oddalonego o 965 km na południe Asuanu.
Doskonałe zorientowanie piramidy Cheopsa, której kwadratowa podstawa ustawiona jest niemal dokładnie na liniach północ – południe i wschód – zachód oraz różne mistyczne interpretacje jej wymiarów doprowadziły do powstania wielu różnych teorii wyjaśniających przeznaczenie piramid. XIX-wieczni astronomowie twierdzili, że miały one być obserwatoriami astronomicznymi lub zegarami słonecznymi. Inni badacze piramid sądzą, że są one dziełem „Boskiego Geometry” i zawierają informacje dotyczące daty powtórnego przyjścia Chrystusa, lub nawet, że wznieśli je przybysze z kosmosu.
Archeologiczne oraz pisane dowody sugerują, że piramidy były pomnikami zmarłych, lecz niekoniecznie grzebano w nich faraonów. Jedną z funkcji piramid, a także innych grobowców, było stworzenie domu dla ka, czyli duszy, która, jak wierzyli starożytni Egipcjanie, nadal żyje po śmierci. W czasach rzymskich przedmiotem krytyki była okazałość piramid. Pliniusz Starszy (23-79) nazwał je „daremnym i głupim okazywaniem bogactwa królów”. Jednak przy całej swej ostentacji Wielka Piramida Cheopsa miała ziść sen swego twórcy, nie pozwalając zapomnieć o jego imieniu przez 5000 lat.

Tekst powstał w oparciu o:
1) „Podręcznik do nauki historii starożytnej kl. I gimnazjum” E. Wipszycka; WSiP
2) „Niezwykłe miejsca, niezwykłe krainy” – Przegląd Reader’s Digest
3) „Życie Świata”; tom II „Dzieje Świata”; rozdział 6 „Starożytny Egipt”[/blok]


Autor: 474


Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub wykorzystanie. Więcej informacji można znaleźć w Polityce prywatności.

ZAMKNIJ
Polityka prywatności