Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32725469
Odwiedzeń: 14997128
Unikalnych: 13963759

Krainy Fantazji - Serce Lasu

wyświadczyć przysługę miejscowym chłopom.
- A co my mamy z tym wspólnego?
- A to, że my możemy być tą pomocą.
- A skąd pewność, że na tym zarobimy? Powiedziałeś przysługa, nie praca. Być może chodzi o jakąś darmową…
- Raczej nie. – przerwał mężczyzna. – Jeśli krasnolud już zabiera się za coś, to musi to przynieść mu zysk. Spory zysk. Inaczej taki by się za to nie wziął. Krasnoludy to bardzo wyrachowane plemię. Przepuszczasz takiego w drzwiach, a on obrzuca cię podejrzliwym spojrzeniem i pyta: „Ile?”. Tacy są dla większości innych istot, jednak z drugiej strony bywają otwarci, skorzy do przyjaźni, szczerzy, a czasami nawet do bólu prostaccy. Z krasnoludem zjesz, wypijesz, pogawędzisz, posiłujesz się na rękę… Jeśli

uważa cię za przyjaciela, oczywiście. Lub gdy ma cię za towarzysza przygody, albo jesteś jego współpracownikiem.
- Słyszałem – wtrącił Dawid. – Że w dawnych czasach prowadziliście z krasnoludami wojny.
- My, czyli kto?
- No orkowie. Nie wiadomo jak się zachowa, gdy cię ujrzy.
- Ja nie jestem orkiem. Jestem harsnahr. Połork. My nie walczyliśmy. My zachowaliśmy neutralność. A zresztą… Wojny prowadziły jeno wschodnie i południowe plemiona orków, a ja jestem z zachodu. A poza tym… Widzisz tą kupkę najemnych krasnoludów?
- Tak. On do niej należy?
- Nie. Inaczej nie szukałby pomocy. No, ale wracając do tematu… Koło komina siedzi ork. Czystej krwi snahr ze wschodu. A oni, co? Nic. Teraz żyjemy w pokoju.
- Wszyscy?
- No… Nie. Dwa szczepy orków, Uruk i Aversen i jeden krasnoludzki, Thorschwyrd, toczą ze sobą zajadłe walki. Ale Thorshwyrdzi nie pojawiają się poza ojczystym Duarg’ Zurthu, gdzie kują oręż na kolejne wojny.
- A ty?
- Co, „ja”?
- Twoja matka była orczycą. Z jakiego szczepu?
- Nie orczycą, tylko orkinią. Pochodziła z pokojowego szczepu Shlurganz.
- A czy…
- Nie chcę już o tym mówić. Jeśli masz zamiar jeszcze tu posiedzieć, to siedź. Ja idę pogadać z tym krasnoludem.
- Idę z tobą. – rzekł chłopak, podrywając się z miejsca.
- Dobrze. Idź pod schody i czekaj tam na mnie. Spytam karczmarza, gdzie ów krasnolud jest zakwaterowany. Znaczy w której izbie siedzi.
- Dobra. Choleeera… Jak mnie kości bolą!
- Spadłeś po pijaku pod stół, a później wturlałeś się pod ławę. Gdyby kości nie bolały, znaczyłoby to, że coś z tobą nie tak. No. Idę. Czekaj pod schodami.

2.

Gdy stanęli przed drzwiami izby numer pięć, Gwydion powstrzymał Adsalera, który już dalej>>