Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32715700
Odwiedzeń: 14997111
Unikalnych: 13963735

Krainy Fantazji - Miejsce w jego głowie

półorczym głosem druid.
Gąsienica posłusznie wycofał się w czerń korytarza zamykając za sobą drzwi.
- Siadajcie. - polecił półork
- Kiedy nie ma gdzie.
- Ady tu, na wyrku. Ja się usunę, a wy spoczniecie.
Przesunął się, a Dawid usiadł czując na sobie baczne spojrzenie żółto – pomarańczowych oczu druida.
- Jestem… - chciał rozpocząć chłopak, lecz mężczyzna przerwał.
- Dawid Adsaler ze Srebrnego Dębu. Tak, wiem.
- Ale skąd…?
- Słyszałem waszą rozmowę z gospodarzem. Jak pewnie zauważyłeś jestem półkrwi orkiem, a trzeba ci wiedzieć, że mamy bardzo czuły słuch. Wieśniacy pewnie już ci powiedzieli jakie jest moje miano, lecz nie zaszkodzi się przedstawić. Jestem Gwydion Larean syn Cuaha i Habbrobny. Pochodzę z osady Wyggith w Ostrych Kłach na

Zachodniej Wyspie. Jak już mówiłem jestem półorkiem. I druidem.
Włożył rękę za pazuchę i wydobył coś małego, kudłatego i zwiniętego, co po bliższym przyjrzeniu okazało się śpiącą łasiczką.
- To jest Miko. - powiedział druid. - Mój ushargo… Wy mówicie… Chowaniec.
Widząc zdumioną minę Adsalera począł tłumaczyć:
- Każdy druid ma chowańca, czyli zwierzęcego towarzysza oswojonego dzięki magii natury.
W zależności od stopnia w hierarchii kręgu, druidzi posiadają inne ushargo: Akolici mają myszy, szczury bądź chomiki, zwykli druidzi- kruki albo sowy, mistrzowie posiadają wilki, niedźwiedzie lub lisy, a arcymistrze - Hierofanci są stowarzyszeni z pisklętami smoków.
Pielgrzymi, tacy jak ja, są w komitywie z orłami, końmi lub, tak jak ja, łasicami.
Ale, ale… Przecież nie o tym mieliśmy rozmawiać. Słyszałem jak gadaliście ze starym Gąsienicą o jakimś szlaku, że niby mam być wam przewodnikiem, czy co?
- Juści. Potrzebuję przejść przez przełęcz, ale nie stać mnie na przewodnika. Mówili mi, że wybieracie się na północ, a znacie górskie szlaki. Pomyślałem więc, że mógłbym zabrać się z wami.
- Hmm… We dwóch zawsze raźniej, co? He, He… Dobrze. Czemu nie? I tak za długo tutaj siedzę. Bite trzy tygodnie. Dobra, a więc kiedy wam pasuje?
- Co?
- No, kiedy chcecie wyruszyć przez Ar Duriamn? Jutro? Pojutrze?
- Chyba najlepiej to jutro. Z samego rana.
- Zgoda. Przyjdźcie tu do mnie powiedzmy koło szóstej. Po świcie.
- A ekwipunek, pożywienie?
- Nic się nie martwcie. Wszystko będzie jak trza. Powiem Myszosowi, by coś przyszykował. A tymczasem do jutra. Muszę jeszcze pomedytować.
- Do obaczyska. - powiedział Dawid i wyszedł cichcem z izby, a później przeszedłszy przez chatę wyszedł na podwórze. Miał cały dzień czasu dla siebie.
„Chyba najlepiej będzie pozwiedzać” - pomyślał i udał się do gospody dalej>>