Nie zalogowany:

[ Przyłącz się! ]

Osób na stronie :

Zalogowanych : 0

Odsłon: 32725463
Odwiedzeń: 14997128
Unikalnych: 13963759

Akademia - Jak Polska będzie wolna, wówczas będziemy tańcowali i balowali, – czyli o życiu towarzyskim artystów w dwudziestoleciu międzywojennym

w dopuszczaniu nowych ludzi. Janusz Stradecki w opracowaniu poświęconym grupie Skamander wyraźnie dzieli bywalców cukierni na stałych i półstałych, wskazuje również na fakt pojawienia się w latach trzydziestych innych ugrupowań mających swoje stoliki w słynnej cukierni. Zaczęli się w niej gromadzić twórcy z warszawskiej Kwadrygi, którzy starszym od siebie kolegom zarzucali przede wszystkim zbyt wszechwładne wyrokowanie o świecie artystycznym. W krytyce tej jest dużo prawdy, gdyż wpływ poglądów płynących ze stolika na pięterku na ówczesne życie kulturalne Warszawy był bardzo znaczący, co potwierdza sam Antoni Słonimski w jednej ze swoich Kronik Tygodniowych. Już teraz przyszli akademicy po trzy razy dziennie przybiegają do Ziemiańskiej dopytywać się, czy aby papiery nie nadeszły. Klimat i sława „Małej Ziemiańskiej”, sprawił, iż cukiernia

z Mazowieckiej zaczęła przyciągać do siebie także ludzi zupełnie ze światem artystycznym nie związanych, których Jerzy Szwajcer charakteryzuje jako snobów, których próżność zaspokajał sam fakt przebywania w jednym lokalu ze znanymi osobistościami. Przychylnością twórców nie cieszyły się także stoliki nazywane mokrymi, przy których przesiadywały panie z towarzystwa obgadujące każdego kogo złowiły swoim wzrokiem. Na zakończenie tego wątku warto wspomnieć o grupie zwanej przez niektórych historyków literatury wojskową Ziemiańską, która odcisnęła swoje piętno także na wydarzeniach politycznych. Odnosiła się ona do grupy bliskich marszałkowi Jozefowi Piłsudskiemu pułkowników, którzy byli zaprzyjaźnieni z poetami ze Skamandra. Należały do niej takie osobistości ze świata ówczesnej polityki jak: Bolesław Wieniawa-Długoszowski, Adam Koc, Józef Beck, Walery Sławek. Politycy rzadko oddawali się literackim pasjom, wyjątek może stanowić Wieniawa, częściej koncentrując się na towarzyskich rozrywkach, wśród których bezapelacyjnie pierwsze miejsce zajmowała gra w brydża. Zalety tej niezwykle popularnej gry karcianej najtrafniej opisał jeden ze skamandrytów. Dużo się mówi o tej karcianej pasji działaczy ze stronnictwa rządowego. Sądzę, że gra w brydża jest bardzo odpowiednim zajęciem dla polityków. Jest to gra, która uczy pokory i trzeźwej oceny własnych możliwości. Gracze rzadko bywają okrutni. Brydż jest surogatem walki, daje sposobność do okazywania władzy i pozwala na wyładowanie nadmiaru energii spekulacyjnej. Polityk wstaje od gry zmęczony. Jest to stan ogromnie pożądany, gdyż wszyscy ludzie rozsądni w Europie boją się, nie bez słuszności, nadmiernej energii i ambicji ludzi rządzących.
W okresie, kiedy Warszawa była jeszcze przepełniona powszechną radością z odzyskania wolności, klimat karnawałowy wytwarzany poniekąd przez kawiarnie, bardzo często przenosił się także poza światek artystyczny i docierał do szarego społeczeństwa stolicy. Wynikało to z faktu, iż w dwudziestoleciu międzywojennym, jak w żadnej innej epoce, twórcy szczególnie upodobali sobie żart inscenizowany, który był podstawowym dalej>>